“همه چیز با یک صندلی شروع شد…“ این آغاز یک داستان زیبا به نام جونو است!

شما فقط کافی است جونو را ببینید، آنوقت خودبخود هر چه بد و بیراه بلدید نثار سلیقه داوران اسکار امسال کنید. به عقیده من Juno جزء بهترین فیلم‌های اسکار امسال بود. چه از نظر موضوع، چه از نظر کارگردانی و چه بازیگری. بازی فوق‌العاده عالی Ellen Page که با دیالوگ‌های عالی و طنزآمیز (و نه هجوآمیز) همراه است، شما را شگفت‌زده می‌کند. آنچنان این دختر با اعتماد به نفس بازی می‌کند که گاهی فراموش می‌کنیم او دیالوگ‌های از قبل نوشته‌شده را می‌خواند. کلمات دیالوگ‌ها آنقدر با مهارت انتخاب شده‌اند که شما در سرتاسر فیلم از این همه ذوق و هنر شگفت‌زده خواهید شد. در واقع هر جمله‌ای را که از دست دهید، در حق خودتان ظلم کرده‌اید. همچنین از تیتراژ زیبای فیلم نیز براحتی نمی‌توان گذشت.

جونو داستان دختر شانزده ساله‌ایست که ناخواسته حامله می‌شود نحوه برخورد وی و سایر اطرافیان‌اش با این مسئله موضوع فیلم را تشکیل می‌دهد. در فیلم دو نوع شخصیت برجسته شده‌اند؛ یکی شخصیت جونو است که با وجود سن کم صاحب درک و شعوری بالاست و دیگری شخصیت مارک که با اینکه متاهل است بی‌مسئولیت و خودخواه است و می‌خواهد همچنان مانند مجردها زندگی کند.

من نمی‌دانم جامعه‌ای که جونو در آن زندگی می‌کند چقدر به جامعه حال‌حاضر غرب نزدیک است، ولی هر چه هست بسیار شبیه آرمان شهر خیالی من است.